Anna
Maria Jopek: zamiast brać udział w kolejnych telewizyjnych
teleturniejach od lat zajmuje się muzyką. Ta pasja zabrała ją na sceny
całego świata, od Hollywood Bowl, przez Carnegie Hall, Operę w Tel
Avivie, Festiwale całej Europy, sceny Dalekiego Wschodu i –
pięciokrotnie – w najznakomitsze wnętrza koncertowe
całej Japonii.
Wydała kilkanaście albumów
z których większość przyniosła tytuł Złotej lub
Platynowej Płyty. Nagrywała i koncertowała z najwybitniejszymi
improwizującymi artystami naszych czasów, jak Pat Metheny,
Branford Marsalis czy Bobby McFerrin. W składzie jej
projektów pojawiali się arcymistrzowie
z różnych stron świata: legenda bossa novy
z Brazylii Oscar Castro Neves, kapitalny multiinstrumentalista
i wokalista z Kamerunu Richard Bona, skupiony norweski
pianista Tord Gustavsen, metafizyczny głos tunezyjskiej pustyni Dhafer
Youssef, jeden z najwybitniejszych kontrabasistów
epoki, Amerykanin Christian McBride, czy wielcy perkusiści –
Manu Katche i Mino Cinelu. W Polsce współpracowała nieomal
ze wszystkimi: Od Jeremiego Przybory (ostatni duet Mistrza!) i Marka
Grechuty, przez Tomasza Stańko i Leszka Możdżera aż po
zespół Sweet Noise czy Muńka Staszczyka.
Ostatnio AMJ współpracuje
ściśle z japońskim wirtuozem fortepianu Makoto Ozone i
flecistą z teatru Kabuki – Tomohiro Fukuharą.
Jednocześnie, mieszkając chwilami w Lizbonie, nagrywa projekt
z muzykami związanymi z kulturą portugalską.
Cokolwiek jednak robi – pozostaje wierna swoim korzeniom,
którymi pozostają: polska muzyka ludowa (jej rodzice byli
filarami zespołu Mazowsze) i klasyczna (ukończyła wydział fortepianu w
Akademii Muzycznej im.Fryderyka Chopina w Warszawie).
AMJ od lat wydaje płyty we własnej
wytwórni AMJ Music z dystrybucją przez Universal,
jest wiecznie ciekawa i zachłanna na muzykę. Zupełnie jednak obojętna
wobec blichtru i środowiskowego poklasku. Jeśli ktoś chce:
outsiderka. Czterdziestolatka. Obecna, bo „ma dobre
znajomości“ na każdej siestowej płycie, zazwyczaj
z premierowymi nagraniami.
Więcej: www.anna-maria-jopek.com
Gonzalo Rubalcaba: 27 maja 1963 rok –
Gonzalo Julio Gonzales Fonseca urodził się w post rewolucyjnej Hawanie,
w rodzinie o silnych artystycznych tradycjach. W dzieciństwie Gonzalo
uczył się muzyki od ojca pianisty – Guillermo Rubalcaby i od
licznych gości domu, z których większość, jak Frank
Emilio, peruchin czy Felipe Dulzaides była wybitnymi muzykami.
W rodzinie słuchało się starych płyt
z nagraniami Monka, Petersona, Powella. A także Arta Blakey i
właśnie od perkusji chłopiec zaczął swoją edukację. Do dziś rytm
pozostaje jednym z najważniejszych elementów w
muzyce Gonzalo. Mając lat 9 poszedł do konserwatorium Manuela
Saumell’a i tam już pozostał przy fortepianie.
Ostatecznie ukończył Havan’s Institute of Fine Arts w 1983
roku.
Wówczas już jednak był stałym pianistą
w klubach miasta. To dało mu szansę na przyłączenie się do zespołu
Orquesta Aragon I pierwsze tournee po Francji i Afryce w 1980 roku a w
efekcie także zaprezentowanie własnego Grupo Projecto na festiwalach
North Sea i w Berlinie w 1985. Nagrał wtedy także pierwsze autorskie
płyty: Inicio i Concierto Negro, dla Egrem Studios w Hawanie. Następne
nagrywał już we Frankfurcie, miały zatem większą siłę i zasięg, co
sprawiło, że mógł ich posłuchać Charlie Haden.
To Haden właśnie przedstawił Gonzalo wydawcom
z Blue Note a także zgodził się wystąpić z nim na
koncertach I nagrać materiał studyjny. Dla Blue Note –
japońskiego odzdziału firmy Gonzalo nagrał łącznie 14 płyt.
Z Cahrliem Hadenem pracował potem wielokrotnie i ich
wspólne dzieło, album Nocturne, otrzymał nagrodę Grammy za
Najlepszą Jazzową Płytę Latynoską.
Dziś Gonzalo nagrywa dla własnej wytwórni 5 Passion LLC,
założonej w 2010 roku. Dwukrotnie pojawił się na płytach Siesty. Na
pierwszej – z Hadenem i Methenym a także na piątej
– z Francisco Cespedesem.
Gil
Goldstein: urodzony w Baltimore w 1950 roku,
dziś profesor New York University, producent płytowy, aranżer, pianista
i akordeonista z Nowego Jorku. Absolwent Berklee College of
Music. Zaczynał od współpracy z patem Martino i Lee
Konitzem, potem z Wayne’m Shorterem i Jimem Hallem u progu
lat 70tych. Przez lata związany z orkiestrą Gila Evansa. W
1991 rekonstruował aranże Evansa na legendarny koncert Milesa Davisa w
Montreux. W latach 90 tych pracował z Patem Metheny w
projekcie Secret Story. Od lat jest jednym z najbliższych
współpracowników Bobby’ego McFerrina.
Miał także epizody filmowe, jako coach Kevina
Kleina w biografii Cole’a Porter’a De-Lovely.
Pojawił się także w samym filmie, jako jeden
z artystów. To jego akordeon brzmi
również jako wiodący instrument w filmie Frida.
Czterokrotny laureat nagrody Grammy za aranże na
płytę Michaela Breckera Wide Angles a także za aranż dla Chrisa Botti i
Stinga: What Are You Doing The Rest Of Your Life.
Produkował i aranżował albumy wielu największej sławy
artystów, jak James Moody, David Sanborn, Al jarreau,
Richard Bona, Abbey Lincoln, Wallace Roney, Jane Monheit, Milton
Nascimento, Juliette Greco, Michael Franks, Esperanza Spalding. Co za
różnorodność. Nie przypadkiem Pat Metheny nazywa Gila
„Zelig of Jazz“!
Od lat jest współpracownikiem Stinga i
Trudie Styler przy ich słynnych koncertach charytatywnych Rainforest
Fund at the Carnegie Hall.
Sprawdź też
